فرهنگ تشريحى اصطلاحات اصول - ولایی، عیسی - الصفحة ٢٠٣ - شهرت روايى

٢٧٦. شك سببى‌

به مبحث «استصحاب سببى» رجوع شود.

٢٧٧. شك طارى‌

به شك در بقايى كه در استصحاب اخذ شده «شك طارى» گويند.

مثال: در گذشته يقين به امرى داشتم، هم‌اكنون شك در بقاى آن دارم، با اجراى استصحاب «بقاى ما كان» مى‌كنم. به شك در بقا در زمان حال «شك طارى» اطلاق مى‌شود. به مبحث «استصحاب» رجوع شود.

٢٧٨. شك مسبّبى‌

به مبحث «استصحاب» رجوع شود.

٢٧٩. شك مقرون به علم اجمالى‌

به مبحث «شبهه مقرون به علم اجمالى» رجوع شود.

٢٨٠. شهرت‌ [١]

شهرت در لغت به‌معناى شايع و پخش شدن، ظاهر شدن و بالا رفتن است، و در اصطلاح بر سه قسم است: ١. شهرت روايى؛ ٢. شهرت فتوايى؛ ٣. شهرت عملى.

٢٨١. شهرت روايى‌

محدّثين روايتى را كه راويان آن زياد باشند اما به حد تواتر نرسند روايت مشهور يا مستفيض گويند.

به مبحث «خبر متواتر» رجوع شود. شهرت روايى حجّت است، زيرا در بحث «تعادل و تراجيح» از جمله مرجّحات «شهرت روايى» ذكر شده است. همچنين امام معصوم در مقام تعارض دو خبر فرمود: به روايت مشهور عمل كنيد. پس شكى در حجيّت شهرت روايى نيست. به مبحث «تعادل و تراجيح» رجوع شود.